KORİDORLAR

KORİDORLAR

Koridorlar vardır.

Evlerde, işyerlerinde… ve zamanın durduğu yerlerde.

Bazen kendini rüyada görürsün: dar bir koridordan geçiyorsun, nefes alırken duvarlara dokunuyorsun. Uyanırsın, rüya der geçersin. Gerçekte ise duvarlar üzerine üzerine gelir o koridorlarda: hastane koridorları.

Karşılıklı iki kapı…

Birinde yeni doğan yoğun bakım, yeni gözlerini açmaya çalışan minicik yürekler.

Diğerinde kaç yaşında olursa olsun hayata tutunmaya çalışanlar; 50, 60, 70, 80… Yaşın ne önemi var? O da candır, o da umut, o da sevgi.

Ve o koridorlarda bekleyenler… İçeriden gelecek bir nefes, bir gülümseme, bir umut cümlesiyle beklerler.

Rahmetli ninem derdi ki: “Bir soluktan ibaretiz kızım.” Bizler o ninelerimizin sözleri ve tecrübeleriyle yoğrulmuşuz. Ama bir anda o sözü hatırlarsınız: ilerdeki o odada, sadece dünyaya geldiğin an gibisin. Edindiğin mal mülk, ev, araba, yat, dört mevsim renk renk gardırop dolusu eşyaların, şan şöhretin… Hiçbiri anlam ifade etmez.

Ama bazıları öyle bir kaptırmış ki bunlara, yaşamın anlamını unutmuşlar. Bazılarımızda sizin gibi can veren, umut veren, güzel yürekli arkadaşlar ve dostlar edinmiş.

İşte bu yüzden, bize ve bu koridorlarda umut veren herkese teşekkür etmek istedik:

Hayat kaynağı olan ve yeniden yaşama “merhaba” dedirten sağlık ekibine,

Arayan, soran, destek olan dostlarımıza,

mesaj atan, moral veren arkadaşlarımıza,

telefonun ucunda yalnız bırakmayan herkese…

Siz olmasaydınız, o koridorlar biraz daha uzun ve sessiz olurdu. İyi ki varsınız, iyi ki yanımızdasınız.

Biz o koridordan çıktık; giren herkesin çıkmasını diliyoruz.