BİR YANI EKSİK BAYRAM

Bir Yanı Eksik Bayram

Bizim buralarda arife günü çocuklara başka bir isim verilir.

Büyükler onlara “arife çiçekleri” der.

Bayramın müjdecisidir onlar.

Sokaklarda koşturan, kapıların önünde gülüşleri yankılanan çocuklar…

Bir gün sonra kapıları çalıp şeker toplayacak küçük eller.

Bayram sabahına herkesten önce uyanan kalpler.

Bayram biraz da çocukların sevincidir zaten.

Ama insanın kalbi bu yıl aynı yerde durmuyor.

Çünkü dünyanın başka yerlerinde

bayramı bekleyen çocukların sesi kesiliyor.

Henüz bayram sabahına ulaşamadan…

Bir yerde bir çocuk

imsak vaktinde kopardığı ekmeği ağzına götürmeden

ekmeğin üstünde bir sıcaklık hissediyor.

Bir damla.

Sonra bir damla daha…

Ve o çocuk anlıyor.

O sıcak kan

yanında yere düşmüş küçük kardeşinin kanıdır.

İşte o an

ekmek artık sadece ekmek değildir.

Bir çocuğun ekmeğine düşen kardeş kanı

dünyanın bütün sofralarına düşer.

Biz yine bayram sabahı uyanacağız.

Kapılar çalınacak.

Çocuklar şeker toplayacak.

Ama dünyanın başka yerlerinde

çıplak ayaklarıyla bayrama girecek çocuklar var.

Açlıkla bayrama girecek çocuklar…

Ramazan bize nefis terbiyesini öğretir.

İnsanın kendisiyle mücadelesini…

Ama bazen dünya

insanlığı çocuklar üzerinden terbiye eder.

Eskiler bir hikâye anlatır.

Bir köyde kuraklık olmuş.

Toprak susuz kalmış.

Herkes yağmur duasına çıkmış.

Eller açılmış, dualar edilmiş.

Ama günler geçmiş, gökyüzü susmuş.

Yağmur bir türlü yağmamış.

Sonra öğrenmişler ki aynı köyde küçük bir kız çocuğu

ellerini açıp şöyle dua ediyormuş:

“Allah’ım bugün yağmur yağmasın.”

Çünkü bayram için alınmış küçük ayakkabıları varmış.

Islanmasın diye…

Derler ki

onca yağmur duasına rağmen

o gün yağmur yağmamış.

İnsan o hikâyeyi duyunca düşünmeden edemiyor:

Bir çocuğun duası gökyüzünü durdurabiliyorsa

bir çocuğun ahı dünyayı nasıl sarsar?

Bir başka ibret daha anlatılır büyüklerin dilinde.

Bir gün yoksul bir memlekete ilaç yardımı göndermek istemişler.

Koliler hazırlanmış.

Sonra ilaç kutularına bakılmış.

Çoğunun üzerinde aynı cümle yazıyormuş:

“Tok karna alınır.”

Ve o cümle

orada bulunan herkesi susturmuş.

Çünkü bazı memleketlerde

ilaçtan önce bulunması gereken şey

ilaç değildir.

Ekmektir.

Ölen çocukların yeri

Allah’ın rahmetidir.

Ama geride kalanların sessizliği

insanlığın üzerine ağır bir soru bırakır.

Belki bu yüzden bu yıl bayram

biraz daha sessiz olacak.

Ama ben inanıyorum…

Bir gün

ekmeğinin üzerine kardeşinin sıcak kanı düşen o çocuğun

mezarında bir çiçek açacak.

Ve o çiçek

bizim buralarda bayramı müjdeleyen

arife çiçeklerine eşlik edecek.

O gün geldiğinde

belki dünya ilk defa

gerçekten bayram yapacak.

Çünkü insanlık şunu anlayacak:

Bir çocuğun ahı göğe yükseldiğinde

yeryüzünde hiçbir bayram tam değildir.