BİR İLACI DEĞİL UMUDU ARIYORUZ

Bir İlacı Değil, Umudu Arıyoruz

Kanserle mücadele eden bir insan için zaman, sıradan bir takvim yaprağı değildir. Her gün, her saat, hatta bazen her dakika tedavinin ayrılmaz bir parçasıdır. Bu yüzden kanser hastalarının tek gündemi hastalıklarıyla mücadele etmek, tek umudu ise tedavilerine kesintisiz devam edebilmektir.

Ne var ki son dönemde birçok hastanın, hayati öneme sahip hormon iğnelerine ve kritik kanser ilaçlarına ulaşmakta ciddi güçlükler yaşadığına tanıklık ediyoruz. Tedavi odalarının yerini eczane kuyrukları, umut dolu bekleyişlerin yerini ise “Acaba ilacımı bulabilecek miyim?” kaygısı alıyor.

Oysa kanser, beklemeyi kabul etmeyen bir hastalıktır.

Bugün bir ilacın gecikmesi, sadece takvimde geçen birkaç gün değildir; kimi zaman tedavi planının aksaması, kimi zaman hastanın psikolojik olarak yıpranması, kimi zaman da yaşama tutunma umudunun biraz daha zedelenmesi anlamına gelir.

Hastalar ve aileleri zaten ağır bir yük taşıyor. Bir yanda kemoterapinin, radyoterapinin, ameliyatların ve yan etkilerin yorgunluğu… Diğer yanda şehir şehir, eczane eczane dolaşarak ilaç aramanın çaresizliği…

Hiç kimse, şifa ararken aynı zamanda ilacını da aramak zorunda kalmamalıdır.

Bu mesele yalnızca bir “ilaç tedarik sorunu” değildir. Bu mesele; sağlık hakkı, yaşam hakkı ve insan onuruyla doğrudan ilgilidir.

Sağlık Bakanlığımızın ve ilgili kurumlarımızın konuya hassasiyet gösterdiğine inanıyor, ancak sahadan yükselen bu sessiz çığlığın daha güçlü duyulmasını temenni ediyoruz. İlaç tedarik zincirinde yaşanan aksaklıkların kalıcı çözümlerle giderilmesi, gerekli planlamaların hızla yapılması ve hastaların tedavilerine hiçbir kesinti yaşamadan devam edebilmesi büyük önem taşımaktadır.

Çünkü kanser beklemez.

Tedavi ertelenemez.

Umut, stoklara bağlı olmamalıdır.

Bir toplumun gücü, en zor gününü yaşayan insanına ne kadar sahip çıktığıyla ölçülür. Bugün beklenen yalnızca bir ilacın raflara ulaşması değildir; güvenin yeniden tesis edilmesi, hastaların yarınından endişe duymadan tedavilerine devam edebilmesidir.

Bir ilacı değil, umudu arıyoruz.

Ve biliyoruz ki hiçbir kanser hastası, yaşama tutunmaya çalışırken ilacını aramak zorunda bırakılmamalıdır. Bu çağrı; bir eleştiri değil, hayatın sesidir. Dileğimiz, bu sesin duyulması ve hiçbir hastanın tedavisinin ilaca erişemediği için sekteye uğramamasıdır.