PENGUEN GERİ DÖNERSE HİKAYE BİTER

Penguen Geri Dönerse Hikâye Biter

Sürüden ayrılan pengueni tolere edebiliriz.

Onu “hasta”, “kayıp” ya da “zavallı” ilan eder, içimizi rahatlatırız.

Çünkü gittiği sürece düzen bozulmaz.

Asıl mesele, geri dönerse başlar.

Ya o penguen dağlara yürüyüp ölmediyse?

Ya sürünün etrafından dolaşıp yukarıdan baktıysa?

Ya herkesin göremediğini gördüyse?

Ve ya geri dönüp şunu söylediyse:

“Yanlış yöne gidiyoruz.”

İşte bu noktada hikâye biter.

Çünkü sürü, ayrılanı affedebilir.

Ama yol göstereni asla affetmez.

Sürüden ayrılan biri geri dönüp önüne geçtiğinde,

artık mesele yön değildir.

Artık mesele hesaplaşmadır.

Herkesin zihninde aynı soru yankılanır:

“Peki biz neden bunu fark etmedik?”

Bu soru, kalabalıkları rahatsız eder.

Çünkü kalabalıklar, yanlışta birleşmeyi

doğruya yalnız yürümeye tercih eder.

Liderlik romantik bir hikâye değildir.

Önce şüpheyle karşılanır.

Sonra yalnızlaştırılır.

En sonunda “uygunsuz”, “zamansız” ya da “tehlikeli” ilan edilir.

Sürüden ayrılıp kaçan biri sorun değildir.

Ama geri dönüp yön gösteren biri,

düzeni bozar.

Tarih boyunca böyle oldu.

Önden yürüyenler önce dışlandı,

sonra susturuldu,

sonra da “aslında biz de biliyorduk” denilerek arkalarından konuşuldu.

Penguenin hikâyesi bu yüzden eksik anlatılır.

Hep ayrıldığı an gösterilir.

Ama geri dönme ihtimali özellikle atlanır.

Çünkü biri geri dönüp sürünün önüne geçerse,

artık penguen konuşulmaz.

Sürü konuşulur.

Ve belki de en korkutucu ihtimal şudur:

Penguen geri dönerse,

artık kimsenin saklanacak bahanesi kalmaz.